«ظلمی سیاست» ءِ دور ءَ مردم تاکی زور؛ رسانہ، وسلیہ داریں ارتجاع ءُ مزاحمت ءِ نہ-ممکنیں چیز

آئی مہتاں کہ نویسگ ءِ گوشگ ءِ رد ءَ «دہک آں وتی تہ ءَ بند اتگ انت»، محمد حاجی‌نیا ءَ «نقد اقتصاد سیاسی» ءِ ویب‌سایت ءِ چہ یک دراجیں مقالے ءَ ایرانی روچانی گیشترین مناقشه‌آمیزیں پرسانی نیمگ ءَ شتگ انت: چرا پهلوی‌محوریں سلطنت‌طلبی چش برز بیت ءُ چپ چش حاشیگ ءَ کپتگ، ءُ رسانہ چہ اے میان ءَ چہ کنت ءُ چہ نہ کنت؟​

«ہرچی رسانہ ءِ گناہ انت» ءِ سادگی داتگیں روایات ءِ تکرار ءِ جاہ ءَ، حاجی‌نیا اے وسلیہ‌محوریں گشگ ءَ چیلنج کنت: آئی باور ءِ رد ءَ، دارایی، سیاسی ءُ ایدئولوژیکیں گرانیں بدلکاریانی «رسانه‌یی تبلیغات» ءَ کمی کنگ، واقعیت ءِ سرپدی ءَ نہ-ممکن ءُ کاریگراں مؤثریں مداخلت ءَ ممنوع کنت۔ آئی یات آر ایت کہ سلطنت‌طلب ءُ «عظمت‌طلبیں» ناسیونالیست سال‌انت کہ تریبون دار انت ءُ «مُجازی واقعیت ءِ تہا رجزخوانی» آئی ءِ واستہ نوکیں چیزے نہ انت، بلے ہرگز تاں روچ ءِ روچ ءَ اے کساس ءِ جُست ءُ رس ءِ سطح ءَ سر نہ بیتگ اَت انت؛ چہ ہمیشی ءَ، رسانہ بامردیں شَرط انت، نہ کہ تامہ سبب۔​

مقَالَ ءِ دلیل ءِ دل ءَ، سیاست ءِ یک سرپدی ءِ نقد پاد انت کہ زور ءَ «وسلیہ ءُ تکنیک ءِ دارگ» ءَ لُچ کنت: آ زورآور انت چیا کہ آ رسانہ، تکنیک ءُ دستگاہ دار انت؛ ما بےزور ایں چیا کہ ما اے وسلیہ ءَ نہ داریں۔ حاجی‌نیا پیش دار ایت کہ اے منطق یک‌زمانے دو کار کنت: یک نیمگے مردمانی گروہ ءَ حاکم طبقہ ءِ جتا جتاہیں فراکشنانی ہمراہداری ءُ چانه‌زنی ءِ نیمگ ءَ روان کنت، ءُ دومی نیمگے، زور ءِ ابژکتیو شکاف (وسلیہ ءِ دستگینگ) ءَ «بےزوری» ءِ اندرونی احساس ءَ بدل کنگ ءَ، استیصال ءَ طبعی ءُ بدل ءَ نہ-ممکن پیش دار ایت۔​

آ چہ اتین بالیبار، آلتوسر ءُ دیگراں قرض دارگ ءَ، حاکم طبقہ ءِ کلیدی کاروایی ءَ «مردمانی ترس ءَ مردمانی ترس ءَ بدل کنگ» صورت‌بندی کنت: چہ قہر ءِ پچّگ ءَ، تاں سرکوب ءِ زور ءِ پیش دارگ ءَ، تاں عریانیں ظلمی کاروایی ءِ جَریان ءَ، ہمہ اے کار ءَ کن انت کہ مردم هیچ مؤثریں وسلیہ ءِ دست ءَ نہ دار انت ءُ چہ ہمیشی ءَ «آئی ءِ دست ءَ هیچ کارے نہ بیت»۔ چہ اے حالتاں، «وسلیہ داریں» ارتجاع کہ ہنتاں حکومت نہ گپتگ، چہ ہما ارتجاع ءِ بدل ءِ پاد ءَ کہ حکومت ءِ دست ءَ انت، ہما زمین ءِ سر ءَ بازی کنت کہ پیش از پیش چہ مردمانی دست ءَ پچگ بیتگ: جمعی زور ءِ زمین۔​

حاجی‌نیا چہ اے وسلیہ‌محوریں چارچوب ءِ مقابلہ ءَ، دو نمونہ سیاسی پراتیک ءِ کیفی تمایز ءِ سر ءَ زور دنت: مسلطیں طبقہ ءِ پراتیک کہ «دولت مشین»، ایدئولوژیکیں دستگاہ ءُ عادت ءِ سر ءَ ٹگل ات ءُ وتی زور ءِ بازتولید ءِ واستہ شَرّیں خیالاتانی ہم لوٹ ءَ نہ دار؛ ءُ زیردستیں طبقانی پراتیک کہ بگر «وتی دست»، «خیالات» ءُ «دلیل ءِ زور» ءَ دگہ سلاہے نہ دار انت ءُ مجبور انت وتی سلاح ءُ مفاہیم ءَ جنگ ءِ جَریان ءَ پیدا ءُ درست بکنت۔ اے افق ءَ، شَرّیں تئوری ءُ دقیقیں سیاسی خط، روشن‌فکری ءِ نازکیے نہ انت بلکیں رہایی‌بخشیں تنظیم‌دئی ءِ ہر بر ءِ بامردیں شرط اَنت۔​

نویسندہ گپتار ءَ پد چہ لنین ءُ گرامشی ءَ، رسانہ ءِ جایگ ءَ سازمان ءُ تئوری ءِ نسبت ءَ بازتعریف کنت: روزنامہ (ءُ عام طور ءَ رسانہ) چہ لنین ءِ واستہ مبہمیں عام افکار ءِ جلب ءِ واستہ «تبلیغات ءِ وسلیہ» نہ انت، بلکیں «دسته‌جمعی سازمان‌دہ» انت کہ «جنگ ءِ انگاراں» گرد کنت ءُ «یکیں بَر» ءَ بدل کنت؛ رسانہ ہما ریسمان ءِ رنگ ءَ کہ سیاسی سازمان ءِ مزنیں بنجاہ ءِ جوڑ کنگ ءَ یک مشخصیں نظری خط ءِ گرد ءَ ممکن کنت۔ گرامشی ہم ہژمونی ءِ مفہوم ءُ «موضعی جنگ» ءَ پیش دار ایت کہ فرہنگی ہژمونی بنیادی طور ءَ سیاسی انت ءُ بے سازمان‌دئی ءُ یک منسجمیں خط ءِ دل ءَ چہ «فکری ءُ اخلاقی رفرم» ءَ، حاصل نہ بیت؛ بلے، اے اشاعتی کار تنہا چہ یک چینلے یا یک شکلی ءَ بوت نہ کنت۔​

چہ اے بحث ءِ دل ءَ، مقالہ ءِ کلیدی گزارہ پاد آیک: «چی» ءِ تقدم «چکاس» ءِ سر ءَ، جہت‌گیری ءُ سیاسی خط ءِ تقدم وسلیہ ءُ سازمان ءِ سر ءَ۔ حاجی‌نیا چہ «چہ باید کرد؟» ءِ آلتوسری خوانش ءِ ارجاع ءَ پیش دار ایت اگر پرس ءَ اے رنگ ءَ صورت‌بندی بکین کہ «طبقاتی جنگ ءِ جهت‌گیری ءُ سازمان‌دئی ءِ کُمک ءِ واستہ چہ باید کنگ بیت؟»، گڈا روشن بیت کہ پارٹی، رسانہ ءُ وسلیہ باید سیاسی خط ءِ بنیاد ءِ سر ءَ جوڑ ببنت، نہ کہ برعکس؛ باز پیشرفتیں وسلیہ، بے شَرّیں جہت‌گیری ءَ، تنہا شکست ءِ واستہ تِزیں واسطے اَنت۔​

جم‌بندی ءِ تہ ءَ، مقالہ «ظلمی سیاست» ءَ استیصال ءِ دارایی ءُ افقانی مہندسی ءِ پیوند ءَ سرپد بیت: بازیں قہر، قہر ءِ پیش دارگ یا پچّگ، باندات ءِ افق ءِ بریدگ ءُ «حداقلی خواستاں» چہ «حداکری برنامہ» ءِ گسست، ہمہ اے نتیجہ ءِ واستہ کار کن انت کہ مزاحمت نہ-ممکن انت، ءُ انتخاب وسلیہ داریں ارتجاع ءِ دو قطب ءِ نیمگ ءَ مچّ انت۔ حاجی‌نیا چہ گاستون باشلار ءِ ارجاع ءَ، بلافصلیں داتگیں چیز ءُ خامیں «فکت» آں شاہد نہ بلکیں «مُجرم» گوشیت ءُ یات آر ایت کہ اے دمکاں مزاحمت ءِ ممکنیں چیزانی دیستگ، بے تئوری ءُ طبقاتی جنگ ءِ تریخ ءِ دست‌گیجینگ ءَ ممکن نہ انت۔​

متن ءِ انجام‌بندی چہ کارل لیبکنشت ءِ نامداریں یادداشت ءِ ارجاع ءَ، «ہماہنگ ءِ خلاف»، اے سر ءَ زور دنت کہ چپ ءِ واستہ، «دوئیں شو ءِ کشتار ءُ دو سال ءِ نسل‌کشی» ءِ میان ءَ، تنہا اخلاقی ءُ سیاسی طور ءَ قابل‌دفاعیں بدل، مزاحمت انت؛ مزاحمتے کہ اگر دوئیں ارتجاع ءِ یكی ءِ پشت پناہ گِرتگ ءِ توجیہ ءِ نیمگ ءَ لُچ ببنت، پدریچانی نسل آں چہ «جنگ ءِ زبان ءُ مزاحمت ءِ کلام» ءَ بێ‌بہره کنت کہ چہ یک قرن ءَ گیشیں جنگ ءِ خون ءَ، مشروطہ ءُ ۵۷ تاں روچ ءِ روچ ءَ نبشتہ بیتگ۔ اے متن ءِ افق ءَ، نہ شکست مقدر انت ءُ نہ پیروزی ضمانت‌داتگ؛ ہما چے کہ گریزنابل انت، ہما سیاسی خط ءِ گرد ءَ مردمانی زور ءِ سازمان‌دئی ءِ ضرورت انت کہ مزاحمت ءِ ممکنیں چیزاں چہ «ظلمی سیاست» ءِ ڈیلانی چیر ءَ درکشیت۔​

اگراے گزارش شما را برانگیزاننده یا مسئله‌ساز بود، پیشنهاد می‌شود برای درک کامل استدلال‌ها، ارجاعات نظری و ظرایف زبانی، متن کامل مقاله «رسانه، «سیاستِ» قساوت و (نا)ممکن‌های مقاومت» اثر محمد حاجی‌نیا را در وب‌سایت «نقد اقتصاد سیاسی» مطالعه کنید.​