مُدّتءِ مدیدے اِنت کہ سرمایه داری ءِ نظام جهاد و ایرانءِ اقتصادی و اجتماعی سازمانی گرانبهایین اصلے بوتگ اِنت. کار و طبعیت و پُول اے نظامءِ توکءِ پیش از پیش مالے بوتگ اِنت تانکہ مروچی اجتماعی حیات ءِ مالیگ بوئگ مئے زندگءِ هَر گوشهءَ رُخنه کُرتگ اِنت.
اجتماعی حیاتءِ مالیگ بوئگ سرمایه داری ءِ نظام ءِ گیرگءِ سرا پَد په پَند دنت، اے نظام ءِ اجتماعی رابطه گۆں، آئیءِ حرکت ءِ قانونی تجلی ءِ تاریخی سطحءِ سرا، و آئیءِ تضادانی. مروچی، سرمایه ءِ منطق و سود ءِ حداکثر رسینگ مئے اجتماعی زیستءِ گرانبهایین بنیادے بوتگ اِنت.
اے رنگیں جاهے ءَ، اقتصادی و اجتماعی زندگءِ شناساگری پیش از هر چیزی مستلزم اِنت بازاری مناسبات ءِ حاکم کالیگءِ منطقءِ شناساگری ءَ. اے رنگیں منطقءِ سرا سرگِردانی کہ انسان و طبعیتءَ بازارءِ فروشپذیرین مالاں بدل کنت مودرنیں بربریت ءِ راهے پَچ کُرتگ اِنت. اے چِہ اِنت کہ اے رنگیں منطقءِ پُشت سرکپگءَ بازیں دیروز و مروچیءِ دعویداراں نا ممکن زانتگ اِنت.
بالمقابل، «سیاسی اِقتصادء تیدیگ» مَکّی اِنت مَزاحمتءِ سرا اے مناسباتءِ دیمءِ سرا، مَزاحمتءِ کہ نہ لوٹ اِت بازار ءِ سُوچِیں جَشنے ءَ جاگه بِکنت بَلکِہ لوٹ اِت آئی ءِ پُشت ءَ بِرَوَت. اے سببا ما ترجیح دِیں کہ آئی ءِ بدل ءَ ما نولیبرالیں رسانک و رساتکاں و رسالگانی واریٹانی پُرکنگءِ زینتی مالے بَہ بیں، و آئی ءِ دروگیں گُلرنگیں ادعای شُکوریءِ شَاھدے بَہ بیں، بِه جَاگھے دئیگءِ واستا اِشکالی و پُرچوکیءِ واستا، اگاں چہ محدودے، بلکِہ آزادانه.
ما تیدیگءِ مراد، دیدگاهانی سنجش و بهتریں اقتصادی و اجتماعی نظریه بدلکاری نه، بلکه خرافه آں چہ دور کنگ اِنت کہ اجتماعی علومءِ قالبءِ توکءِ و خصوصفاً «اقتصاد ءِ علم» ءِ جامهءِ توکءِ ترویج بوتگ اِنت. ما پیلو اِین کہ حجابے پر بَکۆن که اجتماعی واقعیتءَ پوشیت. اے چارچوبءِ توکءِ، ما پیش دار اِین کہ چِہ شرایطیءِ ژێرءِ سرا و چِہ سازوکاریانی سرمایه داری ءِ حرکت ءِ قانونیگ وتی خُدءَ په رنگے مسلط کنت کہ گۆشے طبیعیگیں قانون و جامعہ ءِ دپیگیں نیروئ اِین. تاریخِ معاصرے سرمایه ءِ زوراکی ءِ دلیل ہم تا حدی اے سازوکارانی نادرستیں درکءِ سببا و سرمایه ءِ «طبیعی» جلوهگر بوئگ ءِ سببا اِنت.
مئے گمانءِ سرا اگاں ما جهانءِ بدل کنگءِ واستا پاد آتکگ اِین، ما باید جهانےءِ تفسیرءِ دانشءِ مجهز بَہ بیں، اے دانشءِ که مئے قدرتءِ مناسباتءِ سرا بَگۆشیت، کالیگیں رابطه گۆں تبیین بکنت، طبقاتءَ بِبیند و تضاداں، و اے همه میانءِ چشم مئے جهانءِ تحلیل و تبیین و تغییرءِ سرا پَچ بِکنت. اے دانش هما «سیاسی اِقتصادء تیدیگ» اِنت کلمه ءِ کلاسیکیں مفهومءِ توکءِ.
آخرین گۆشگ همدا اِنت که ما امیدواریگ اِین؛ چرا کہ مصرّانه اے گمانءِ سرا اِین که«هر آنچه سخت و استوار است دود میشود و به هوا خواهد رفت.»